بارقه هاي اميد

ممنون از همه شما دوستان عزيز كه بارقه هاي اميد را در من ايجاد مي كنيد. ببخشيد منظورم از ره گم كردگان شما آشنايان قديم نبوديد. گمان كردم در طي اين مدت طولاني سكوت تنها كساني ، در پي جستجوي مطلبي آن هم بر حسب بر حسب اتفاق گذارشان بر اين جا افتاده است.

واقعا اين بار فكر مي كنم وبلاگم به يك متروكه واقعي تبديل شده است. بعد از چند ماه بازش كردم انتظار نداشتم در طي اين مدتي كه چيزي ننوشته بودم كسي به اين وبلاگ سري زده باشد. اما آمار نشان از  آن مي داد كه حداقل ره گم كرده هايي بازش كرده اند. راستش دلم براش تنگ شده بود. هر چه مي خواهم ديگر براي هميشه چيزي ننويسم و كلا وبلاگ را ببندم اما نمي شود. ولي متاسفانه بسياري از چيزهايي را كه دلم مي خواهد بنويسم به دلايل مختلف از جمله تنبلي هر گز نوشته نمي شود. شايد هم  به قولي سخن هاي ناگفته در مغزها به لب نارسيده فراموش مي شود. مي خواستم گزارش آخرين سفرم را بنويسم كه خيلي حرف براي گفتن داشتم اما فاصله گرفتن از زمان و سرگرم روزمرگي شدن اين فرصت را هم از دستم گرفت.آخرين مطلبي كه تصميم داشتم بنويسم و باز هم ننوشتم همدري با زلزله زدگان اهر و ورزقان بود. ولي قلمم از نوشتن آن هم قاصر بود. فكر كنم به نوعي رخوت دچار شده ام كه حوصله نوشتن هيچ چيز و حتي گاهي هيچ كار خاصي را ندارم.

سرعت

چقئر همه چيز سريع تغيير مي كند!! آخرين دقايق سال 90 آخرين پستم را نوشته بودم و فكر كنم فقط يك يا دو بار  در اين مدت وبلاگم را باز كرده ام. اما الان كه بعد از مدتها بازش كردم آنقدر بلاگ اسپات تغيير شكل داده بود كه كمي گيج شدم. نمي دانستم نظرات را كجا بايد پيدا كنم، كجا بنويسم و ...ظاهرا سرعت تغييرات آن قدر زياده كه كافيه فقط كمي مكث كنيم و آن وقت شايد براي هميشه عقب بيفتيم. البته شايد بعضي ها بپرسند از كي و از چي؟ اين هم پرسش مهمي ست. حداقلش براي من عقب ماندن  از همين دنياي مجازي است. قبلا نوشته بودم به دليل فيلتر بودن اين سايت حوصله نوشتن ندارم. گاهي هم فكر مي كنم بهتره دوباره اسباب كشي كنم و برگردم به بلاگ فا. نمي دونم شايد هم اين كار را كردم.

اما دلم مي خواد يك مطلبي را بنويسم. امروز نمايشكاه كتاب بودم در انتشارات طهوري كتابي را ديدم كه تعجب كردم. چون مدتها بود از اين نويسنده كاري نديده بودم. اين كتاب نوشته خانم دكتر مريم ميراحمدي بود. راستش از اين كه ديدم كاري با اين وسعت را انجام داده اند خوشحال شدم. خانم دكتر مير احمدي و همسرشان آقاي دكتر ورهرام اساتيد من در دوره كارشناسي ارشد بودند. سالهاست كه از ايشان بنابرر دلايلي بي خبرم. (اما اين به اين معني نيست كه ايشان را فراموش كرده ام.) تابستان گذشته اسمشان را در فهرست شركت كنندگان در سمينار لهستان ديدم بسيار خوشحال شدم كه ايشان را بعد از مدتها زيارت خواهم كرد، اما  نيامدند.

 به هر حال با كمي تاخير:  روز معلم را از همين جا به ايشان تبريك مي گويم.

آخرين ساعات سال 90

ساعت 22:30 دقيقه روز دوشنبه 29 اسفند است. چند ساعتي بيشتر به پايان سال نمانده است. سالي كه براي من بسيار پر تنش بود. نمي توانم ارزش گذاري خوب و بد بر آن داشته باشم. هر چه بود سالي پر تنش بود. اگر از حوادث بد آن ياد نكنم حوادث و چيزهاي خوبش هم همراه با سرعت بود. در اين سال هر حادثه اي پشت سر موضوعي ديگر رخ داد و حتي كوچكترين فرصتي براي استراحت بين اين همه مسائل را هم نداد. گويا سرعت فيلم زندگي مرا تند كرده بودند. اما هر چه بود گذشت. خدا را براي خوبي هايي كه در اين سال ارزاني كرده بود شكر مي گويم و براي آن چه به زعم من سختي ها و رنج ها بود باز هم شكر مي كنم كه قدرت و توان مقابله و ايستايي را داد.

 اميدوارم سال آينده سالي پر بركت، همراه با آرامش و تندرستي براي همه ايراني ها باشد.  سال نو مبارك

درگذشت سيمين دانشور

بنا بر گزارش برخي سايتهاي خبري، امروز عصر (پنجشنبه 18 اسفند مطابق با روز جهاني زن) سيمين دانشور پس از يك دوره بيماري در منزلش درگذشته است.گمان مي كنم كمتر كسي، دست كم از نسل ما كتاب سووشون او را نخواند باشد. اگر چه ايشان  مدتها بود به نوعي عزلت گزيده بود و حال نيز رخت از جهان بربست، اما نوشته هايش هميشه زنده خواهد ماند. مرگ اين بانوي نويسنده و فرهيخته را  تسليت مي گويم.

 ياد و خاطرش گرامي و روحش شاد.

جدايي نادر از سيمين

هيچ وقت در مورد فيلم چيزي ننوشته بودم شايد به طور شفاهي هميشه به عنوان بيننده  اظهار نظر كرده باشم اما مي دانم حتي يك كلمه هم ننوشته ام. ولي برنده شدن اين فيلم باعث شد كه احساسم را در  مورد اين فيلم  بنويسم. فيلم را در يك شب خيلي خاص كه هيچ يك از اعضاي خانواده حال خوبي نداشتند، در كنار هم در خانه ديديم. خيلي وقته سينما نرفته ام چون وقتي براي اين كار نداشته ام. بيشتر فيلم هايي را كه دوست داشته ام ببينم يا در خانه ديده ام و يا گاهي در اتوبوس حتي برخي فيلم هاي خوب را، از جمله دو بار ديگر همين فيلم را در اتوبوس اصفهان - تهران ديدم. ( بگذريم كه من خانه بدوش تقريبا هر هفته بايد دو  فيلم كه اكثرشان قابل ديدن نيست را در اتوبوس تحمل كنم.)  

فيلم تا عمق وجودم رخنه كرد. خيلي از مسائل برايم كاملا ملموس بود. نمي دانستم چه كسي را بايد مقصر بدانم و با چه كسي همدردي كنم! حس مي كردم همه حق دارند و هيچ كس مقصر نيست بلكه يك واقعيت تلخ در جريان است. واقعيتي كه همه جا در كنار ما به اشكال مختلف وجود دارد و غالبا آن را  حس نمي كنيم.ولي اصغر فرهادي اين واقعيت تلخ را  در جلو چشم بيننده چنان بي پرده و عريان به نمايش گذاشته بود كه راهي براي چشم پوشيدن از آن و درواقع از كنار آن بي تفاوت گذشتن را باقي نمي گذاشت. فيلم تا مدتها ذهن را درگير پرسش هايي مي كرد كه پاسخ به آنها آسان نبود.

به هر حال فيلمي بسيار عالي بود.

زلزله

حدود 45 دقيقه قبل داشتم چيز مي خواندم كه حس كردم زير پايم خالي شد. به لوستر وسط اتاق نگاه كردم. ديدم داره آرام تكان مي خورد. به اتاق رفتم همين اتفاق افتاده بود. بنابراين مطمئن شدم زمين آرام تكاني به خودش داده است. اما دلهره و اضطرابش به آرامي آن تكان نبود. دور و برم را نگاه كردم كه خوب اگر دوباره و آن هم به شدت اين اتفاق افتاد چه بايد بكنم. كمي كه دور خانه پرسه زدم فكر كردم تنها راهش اين است كه اصلا به اين تكان خوردن ها فكر نكنم. خودم را راضي كردم كه خوب اگر توي ماشين بودم و اگر به سقف لوستري آويزان نبود و اگر... نمي فهميدم. راه مقابله هم كه نيست. پس بهترين راه خونسردي كامل است!!